Affedilmeyi dileyen, bunu dirilerden değil, ölülerden beklesin

Münire Coşkun'un kaleminden...

Biz kimiz?

Kim olduğumuzu unutmamak iÇin  anlatmalı ve  yazmalıyız.

Doğduğumuz ya da atalarımızın doğduğu topraklar olan  Bosna-Hersek’in tarihi kanla yazılmıştır.

Asırlardır böyle sürüyor.

 Kanla yazılan tarih...

 Kahramanların kanlarıyla sulanan topraklar.

Hep bunlar yazılı tarih kitaplarında. 

öldürülen binlerce masum insandan söz ediyor.

Aradan geÇen asırlar sonrası da hala bunlar  yaşanıyor ve yazılıyor.

Bosna Hersek topraklarında büyük dedelerimizin, dedelerimizin şimdi de belki en yakınlarımızın mezar taşları yükseliyor.

Mezarlar…

Toplu mezarlar…

Mezarları  olmayan kayıplar.

Unutmak ya da affetmek.

Bunların hangisini tercih edebiliriz?

öldürülen ana ve bebesi unutulmalı mı?

 Ya da kül edilen aile ocağını mı  unutmalıyız?

Kökünden sökülen zambakları, zifiri karanlıklara yolculandırılan umutları mı unutalım?

 Dolayısıyla kendimizi mi  unutmalıyız?

Unutmayı istemesinler bizden. 

Hala yaşıyor ve düşünebiliyorken, unutmak Çok zor.

 “Af” denilen yüce meziyet kusura bakmasın.

Affedilmeyi dileyen, bunu dirilerden değil, ölülerden beklesin.

 Onların affına sığınsın.

Canice öldürdüklerinden, tecavüz ettiklerinden, yerinden yurdundan ettiklerinden af dilesinler.

Affedilmeyi, gözlerini oyduklarından, canlı canlı derisini yüzdüklerinden, koyun gibi başlarını kestiklerinden beklesinler.

Onların affına sığınsınlar.

Ben unutmuyor ve affetmiyorum.

Canilerin yaşadığınca "kin" duygusunu da  yaşamıyorum. …

Zalimler sadece ellerini yıkadılar ve bir sonraki fırsatı beklemek üzere pusuya yattılar.

Hala serbestÇe dolaşıp, hala adaletten kaÇanlar rahat uyuyor musunuz?

Sen Karadzic, sen Mladic…

Kocaman ülkelerin!!! Yakalayamadığı sizler. 

Kocaman suÇlarınızın bilincinde olmalısınız ki hala kaÇıyor, hala saklanıyor, hala unutulmayı, affedilmeyi umuyorsunuz…

Bunları her yazdığımda, unutmadım diyorum.

Unutturmayacağım diyorum. 

 En azından KaradziÇ ile Mladic  yakalanıp adalete teslim edilene kadar...

Kim olduğumu unutturmaya götürecek en büyük adımı;  unutma-affetme  adımını atmayacağım